Όπως γίνεται δεκτό από τη νομολογία διακρίνονται δύο περιπτώσεις:
α. Αν με την απόφαση της ΑΕΠΠ απορρίπτεται η προδικαστική προσφυγή λογίζεται ως συμπροσβαλλόμενη και η απόφαση της αναθέτουσας αρχής και αυτή νομίμως παρίσταται στη δίκη.
(βλ. Σ.τ.Ε Επ.Αναστ 346/2017: «Επειδή, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 372 παρ. 1 εδ. γ’ του ν. 4412/2016, λογίζεται ως συμπροσβαλλόμενο με την κρινόμενη αίτηση το πρακτικό 1/18.9.2017 της Επιτροπής της Δ.Ε.Η. περί Αποσφράγισης και Τυπικής Αξιολόγησης Προσφορών του επίδικου διαγωνισμού, κατά του οποίου η αιτούσα άσκησε την απορριφθείσα με την προσβαλλόμενη 115/2.11.2017 απόφαση της ΑΕΠΠ προδικαστική προσφυγή. Κατ’ ακολουθίαν, την ιδιότητα του (καθ’ ού) διαδίκου στην παρούσα ένδικη διαδικασία έχει (όχι μόνο η ΑΕΠΠ αλλά) και η Δ.Ε.Η»).
β. Αν με την απόφαση της ΑΕΠΠ γίνεται δεκτή η προδικαστική προσφυγή, η αναθέτουσα αρχή δεν αποτελεί διάδικο στην αίτηση αναστολής άλλου συμμετέχοντος, αλλά έχει δικαίωμα άσκησης αυτοτελούς αίτησης αναστολής (Δ.Εφ.Αθ. 146/2018, σκέψη 5 «Επειδή, ο Δήμος …, δεν αποτελεί διάδικο στην παρούσα δίκη, αφενός διότι με την κρινόμενη αίτηση δεν προσβάλλεται πράξη οργάνου του και αφετέρου διότι δεν έχει δικαίωμα παρέμβασης στη δίκη που ανοίχθηκε με αυτή αλλά άσκησης αυτοτελούς αίτησης αναστολής κατά της πράξης που πλήττεται με αυτή (κατ’ άρθρο 372 παρ.1 εδ.β’ του ν.4412/2016), όπως, εξάλλου, ήδη έπραξε (με την κατάθεση της ΑΝΜ 76/12.2.2018 αίτηση αναστολής). Ενόψει τούτου, η παράσταση του είναι απαράδεκτη»).